خطرات مصرف زیاد این ویتامین پرطرفدار برای قلب
تحقیقات نشان میدهد مصرف دوزهای بالای مکمل ویتامین C نه تنها از بیماری قلبی پیشگیری نمیکند، بلکه در برخی موارد ممکن است خطرات جدی برای سلامت قلب ایجاد کند.
ویتامین C؛ از خواص آنتیاکسیدانی تا خطرات پنهان برای قلب
به گزارش همشهری آنلاین، ویتامین C یک ماده ضروری با خاصیت آنتیاکسیدانی و تقویتکننده سیستم ایمنی است، اما مصرف دوزهای بالای مکمل آن میتواند برخلاف تصور رایج، برای سلامت قلب مفید نباشد و حتی خطراتی به همراه داشته باشد.
مصرف میوهها و سبزیجات سرشار از ویتامین C میتواند به سلامت قلب کمک کند، اما مکملهای دوز بالا اثر مشابهی ندارند و شواهدی وجود ندارد که این مکملها از بیماری قلبی جلوگیری کنند. در برخی موارد حتی ممکن است خطر را افزایش دهند.
عوارض مصرف بیش از حد ویتامین C برای بدن و قلب
مصرف طولانیمدت دوزهای بالا (بیش از ۱۰۰۰ میلیگرم در روز) ممکن است باعث بروز مشکلات زیر شود:
- مشکلات گوارشی: تهوع، اسهال و ناراحتیهای معده
- ایجاد سنگ کلیه که میتواند به طور غیرمستقیم خطر بیماریهای قلبی را افزایش دهد
- تداخل با داروهای رقیقکننده خون مانند وارفارین
- اختلال در برخی درمانهای شیمیدرمانی یا پرتودرمانی

ارتباط ویتامین C اضافی با بیماری قلبی؛ سنگ کلیه پلی به سوی مشکلات قلبی
سنگ کلیه و مشکلات کلیوی میتوانند بهطور غیرمستقیم خطر بیماریهای قلبی را افزایش دهند، زیرا بیماری کلیه با فشار خون بالا و بیماری قلبی مرتبط است و میتواند خطر سکته را افزایش دهد.
مشکل اصلی مصرف مکملهای ویتامین C نسبت به دریافت آن از طریق غذا این است که بدن از مزایای غذاهای کامل محروم میشود، از جمله فیبر (مهم برای کاهش کلسترول و کنترل وزن) و سایر مواد مغذی طبیعی. فیبر نقش مهمی در کاهش خطر بیماریهای قلبی دارد، اما در مکملها وجود ندارد.
آیا واقعاً به مکمل ویتامین C نیاز داریم؟
برای اکثر افراد، نیاز روزانه ویتامین C حدود ۷۵ تا ۱۲۰ میلیگرم است و حداکثر تحمل ایمن تا ۲۰۰۰ میلیگرم در روز تعیین شده است. اما بیشتر افراد با رژیم غذایی معمولی بهراحتی نیاز خود را تأمین میکنند:
- یک فنجان توتفرنگی: حدود ۱۰۸ میلیگرم ویتامین C
- یک فنجان پرتقال: حدود ۹۷ میلیگرم ویتامین C
افراد سیگاری یا کسانی که دچار کمبود ویتامین C هستند ممکن است نیاز بیشتری داشته باشند، اما باید با نظر پزشک و تحت نظارت مصرف شود. کلید اصلی سلامت قلب، تغذیه متعادل و دریافت مواد مغذی از منابع طبیعی است، نه مصرف دوزهای بالا از مکملها.
